Dat ene moment – Liane Moriarty

Het is inmiddels alweer ruim negen jaar geleden dat ik in mijn recensie van ‘Drie wensen’ van Liane Moriarty schreef dat ik meer van haar wilde lezen. Daar is op één boek (‘Wat Alice vergat’) weinig van terechtgekomen, tot nu. Onlangs dook ik namelijk in ‘Dat ene moment’.

Het begint allemaal tijdens een vlucht van Tasmanië naar Sydney. De vlucht verloopt soepel, maar het leven van iedereen die van boord komt lijkt voorgoed veranderd. Want op deze doodgewone vlucht gebeurt er iets buitengewoons. Een dame, tot dan toe onopvallend, gaat de rijen langs om bij iedereen te ‘voorspellen’ hoe en wanneer ze zullen sterven. Als na een paar maanden haar eerste voorspellingen beginnen uit te komen, worden sommige mensen toch wel heel ongerust… Als je zou weten wat jouw toekomst is, ga je het dan opnemen tegen je lot?

A.W. Bruna Uitgevers ~ 560 pagina’s ~ oktober 2024 ~ ISBN: 9789400517950 

Stel je even voor: je zit nietsvermoedend in het vliegtuig van Tasmanië naar Sydney als er ineens een vrouw op leeftijd voor je staat. Ze wil niets van je weten en ook niets aan je vragen. Nee, ze wil eigenlijk alleen maar je toekomst voorspellen. Zonder dat je het beseft, floept ze eruit op welke leeftijd je doodgaat en waaraan. Hoe zou jij dan reageren?

De passagiers van de vlucht waarop dit daadwerkelijk gebeurt, reageren allemaal anders. Sommige mensen zijn opgelucht en blij als ze te horen krijgen dat ze nog vele jaren mogen leven, maar dat geldt lang niet voor iedereen. Je zal namelijk maar te horen krijgen dat je datzelfde jaar nog doodgaat aan een verkeersongeluk, kanker of zelfs partnergeweld. En dat terwijl je net in het huwelijksbootje bent gestapt.

Nu kun je het ook afdoen als totale onzin, maar was dat het wel? Als in de paar maanden daarna de eerste voorspellingen uit beginnen te komen, worden veel mensen nog ongeruster. Moeten zij zich ook zorgen maken?

Ik heb dit boek gekregen van de uitgeverij. Dat beïnvloedt mijn mening niet.

‘Dat ene moment’ – Liane Moriarty

Naast de bovenstaande beschrijving kan ik je eigenlijk nog veel meer vertellen over ‘Dat ene moment’ van Liane Moriarty. Je volgt namelijk in dit boek een hoop personages die allemaal meerdere dingen met elkaar gemeen hebben: ze zaten allemaal op deze vlucht, kregen te horen op welke leeftijd ze doodgaan en wat daarvan de oorzaak is en dat was nu niet bepaald goed nieuws. Iedereen reageert er weer anders op, vooral als maanden later blijkt dat er voorspellingen uitkomen en ze zich dus daadwerkelijk zorgen moeten gaan maken om hun leven.

Door deze opbouw en de toch vrij levendige en beeldende schrijfstijl van de auteur leest dit boek weg als een soap. Ja, echt. Je leert niet iedereen door en door kennen en van een band met de (meeste) personages valt ook niet te spreken, maar je krijgt wel steeds een vleugje mee. Je merkt hoe ze reageren, wat ze doen om te vechten tegen hun lot en ook hoe hun omgeving erover denkt. En voor een groot deel is dat toch best vermakelijk.

Gek soort herkenbaarheid

Het roept daarnaast ook gewoon al wat op. Je gaat je oprecht afvragen wat jij zou doen in een soortgelijke situatie. Zou je erin geloven als iemand opeens met deze informatie op de proppen komt? Of doe je net of je het niet gehoord hebt en ga je weer door met je leven? Deze vraagstukken zaten tijdens het lezen bijna de hele tijd in mijn hoofd.

Maar, en dan ben ik gewoon heel eerlijk, was dit tegelijkertijd het sterkste punt. Ik denk zelfs dat de auteur namelijk een beetje te erg is doorgeslagen in de dikte van dit boek.

Te uitgebreid

Op een gegeven moment had ik het wel gezien met alle diagnoses, alle verschillende reacties, het afwachten of er nu daadwerkelijk iets zou gaan gebeuren of niet en het hele mysterie rondom de vrouw waar een soort klopjacht op ontstaat. Natuurlijk wilde ik weten hoe ze bij die diagnoses kwam en wat haar verhaal was, maar het werd opgerekt. En niet zo’n beetje ook.

Ook ging ik al die verschillende personages door de war halen. Door de enorme hoeveelheid had ik af en toe geen idee meer vanuit wie ik nu weer las en wat zijn of haar verhaal was. Hier en daar kwamen er tijdens het lezen wel weer wat herinneringen boven, maar dan was ik alweer bijna toe aan de volgende. Nee, helaas, ‘Dat ene moment’ heeft me niet van mijn sokken geblazen.

Conclusie

Ben je dol op soapseries als ‘Goede Tijden, Slechte Tijden’ en wil je zoiets ook eens in boekvorm ervaren? Dan kan ik alleen maar zeggen: pak ‘Dat ene moment’ van Liane Moriarty op. In korte tijd leer je daarin namelijk heel wat diverse personages kennen die allemaal te horen krijgen wanneer ze doodgaan en waaraan. De een neemt direct maatregelen, terwijl de ander het zo goed mogelijk probeert te negeren. Je leeft met ze mee, hoopt dat die vrouw ongelijk krijgt en gaat je ondertussen niet alleen afvragen wat je zelf zou doen in een soortgelijke situatie, maar ook over wie die vrouw nu daadwerkelijk is. En ja, daar krijg je wel degelijk antwoord op.

Tot dusver ben ik redelijk positief, maar eerlijk: je moet een lange adem hiervoor hebben. Ik was stiekem dan ook blij toen ik deze (veel te dikke) pil van 559 pagina’s kon dichtslaan. Het was hier en daar gewoon te veel van het goede. Te veel personages, te veel losse verhalen en te veel nietszeggende hoofdstukken waarin je vooral aan het wachten was. Jammer, want ik had me stiekem vooraf verheugd om weer eens echt meegesleept te worden door een boek van Liane Moriarty.

Welke boeken van Liane Moriarty heb jij eigenlijk gelezen? Zat daar nog een aanrader tussen? Ik hoor het graag in de reacties hieronder.